किशोर पहाडी ः परिचय, लघुकथा र प्रवृत्ति

 

किशोर पहाडी

वास्तविक नाम ः किशोरमान श्रेष्ठ

माता, पिता ः मीरा श्रेष्ठ, गोविन्दमान श्रेष्ठ

जन्ममिति ः वि.स. २०१३ साल मंसीर १४

जन्मस्थान ः फर्फिङ, काठमाडौं

पहिलो लघुकथा ः वि.स. २०३४ मा बान्की पत्रिकामा सल्लाह शिर्षकको लघुकथा

लघुकथा कृति ः किंवदन्ती (२०५३)

सम्पादन ः अध्याय (२०४७) लघुकथा सङ्ग्रह

पुरस्कार ः पद्मा–रामचन्द्र लघुकथा सम्मान (२०७४)

प्रवृत्तिहरू ः 

 — राजनीतिक विकृति एवम् सामाजिक विसङ्गतिप्रतिको आलोचनात्मक चेत ।

— अर्थ, प्रशासन, कानुन, स्वास्थ्यका साथै आधुनिक सभ्यताले समाजमा पारेको कुप्रभावको विश्लेषण ।

—शैक्षिक विकृतिप्रतिको आलोचना । 

— सहरिया जीवनका भागदौड एवम् सन्त्रासमय परिवेशप्रति चिन्ता ।  

— पौराणिक पात्रको विनिर्माण  । 

—संवादात्मक शैलीको प्रयोग ।

—सानासाना अनुच्छेदको एवम् उपशिर्षको प्रयोग । 

— चिन्हको प्रयोग । 

विशेष पक्ष ः

—लेखक, सम्पादक, रङ्गकर्मी, पत्रकार

—विद्युतीय सञ्चारमाध्यमबाट साहित्य, कलासँग सम्बन्धित पत्रिका 

—सिभिल इन्जिनियरिङको अध्ययन ।

अचार समाचार

ऊ अखबार पढ्दैछ–“=====कालीमाटीको मोडमा एउटा सरकारी मोटरले किचेर २६ वर्षिय श्यामनारायणको मृत्यु । अभियुक्त सुरेशनाथलाई मादक पदार्थ सेवन गरेर गाडी चलाएको अभियोगमा पक्राउ ।=====”

श्यामनारायण विशिष्ट श्रेणीका सरकारी कर्मचारी थिए । उनी राती पार्टीमा रक्सी धोकेर सरकारी हाँक्दै आइरहेका थिए । उनीसँगैको सिटमा उनकी श्रीमती थिइन् । ड्राइभर गाडीको पछाडीको सिटमा उँघिरहेको थियो । रक्सी धोकेको बेला गाडी चलाउन दिन नहुने–तर हाकिमको आज्ञा विवशतः उसले गाडी आफ्नो हाकिमको हातमा सुम्पेको थियो । श्यामनारायणले हाँकेको गाडी कालीमाटीको मोडैमा आइपुगेको थियो । उनको आँखा अलि धमिलो भएजस्तो थियो । 

सुरेशनाथ औद्योगिक क्षेत्रमा काम गर्ने एक मजदुर थियो । औद्योगिक क्षेत्रमा काम सिध्याएर आफ्नी रोगी आमाको निम्ति औषधी किन्यो उसले र त्यही औषधी लिएर ऊ घर फर्किँदै थियो । स्पष्टतः ऊ निकै हतारमा थियो ।

कालिमाटीको मोडमा अचानक एउटा गाडी सडक छोडेर फुटपाथमाथि चढ्यो र निकै हतारमा हिँड्दै गरेको एकजना निर्धो व्यक्तिको गर्दनमै किचिदियो । उसका हातका औषधिहरू धुलोपिठो भए । 

ऊ घरमा बसेर अखबार पढ्दैछ–“श्यामनारायणको मृत्यु====सुरेशनाथ पक्राउमा=====”

अखबारको ‘मृत्यु भयो’ भनेको ‘श्यामनारायण’ आज फेरि अर्कै पार्टीमा खाएर रक्सीको सुरमा गाडी दगुराउँदैछ र ‘पक्राउ प¥यो’ भनेको ‘सुरेशनाथ’ कालिमाटीको मोडमा असरल्ल मरिराखेको छ ।

कैदमा परेको छ–श्यामनारायणको स्वामीभक्त ड्राइभर जसलाई दुर्घटना आफ्नै हातबाट भएको हो, भनी स्विकार्न बाध्य गराइएको छ ।  

काण्ड

टुँडिखेलभरि लाशैलाश थियो–मान्छेको लाश । त्यो लाश कताबाट कसले ल्याएर त्यहाँ बिछ्याएको हो, कसैलाई थाहा छैन । जिउँदा मान्छेहरू त्यो लाशलाई एकएक गरी हेर्दै थिए ।

एक जनाले भन्यो–“यी जनताका लाश हुन् । यी सबैलाई देशले मारेका हुन् ।”

त्यो मान्छे त्यहीँ भुक्लुक्क लड्यो । त्यो पनि लाशहरूको भीडमा मिसिन पुग्यो । 

अर्कोले भन्यो, “यी लाश जनताका लाश होइनन् । यी सबैलाई मारेका होइनन् ।”

त्यो पनि भुक्लुक्क लड्यो र मर्यो अनि टुँडिखेलभित्र मिसिन पुग्यो ।

अर्कोले भन्यो, “यी सबैलाई मैले मारेको हुँ ।”

त्यो पनि मर्यो र लाशहरूको भीडमा मिसियो । 

अर्कोले भन्यो, “यी सबैलाई मैले मारेको होइन ।”

त्यो पनि मर्यो र लाशहरूको भीडमा मिसियो । 

एक जना अलि मोटोमोटो खालको मान्छे आयो । दौरासुरुवाल, टोपी लगाएको । त्यसले चश्मा पुछ्यो । अलि तिखारिएर हेर्यो र भन्यो–“अहा,  कति राम्रो प्रर्दशनी . सबै जनता टन्नसित घाम तापिरहेका पो छन त ।”

त्यो मान्छे भने अरु जस्तो भुक्लुक्क लडेन, मरेन । पछि थाहा भो, त्यसलाई देशको मन्त्रीमा नियुक्त गरियो ।